EEN WAARDEVOL CADEAU

Met het verhuizen van mijn spulletjes van ons huis naar mijn nieuwe coachruimte heb ik ook weer een aantal waardevolle cadeautjes in mijn handen. Eén daarvan is dit schilderijtje. Ik kreeg het twee jaar geleden van een vrouw die ik begeleidde in een traject ‘bevorderen maatschappelijke deelname’.

Deze vrouw had als kind ontzettend veel meegemaakt, ze veranderde zelfs haar voornaam omdat ze op geen enkele manier nog gelinkt wilde zijn aan haar verleden. Zeven kinderen had ze gekregen, en allemaal waren ze uit huis geplaatst. Zoekend naar liefde bij verschillende mannen die haar stuk voor stuk slecht behandelden; nooit een echt veilige plek om tot rust te komen. Gelukkig had ze met sommige kinderen weer contact.

Maar wat een lieverd was het; ondanks alles wat ze meegemaakt had, zag ze nog steeds het goede in mensen. We gaven haar een fiets waarmee ze twee keer per week naar de kringloopwinkel kon fietsen, waar ze vrijwilligerswerk ging doen. Ze vond het heerlijk om tussen de mooie spulletjes te zijn en de mensen te helpen, zo zei ze.

Ze droomde van een nieuw leven in een land hier ver vandaan. De naam die ze voor zichzelf gekozen had, kwam uit dat land. Maar eerst moest ze geld verdienen om haar schulden af te betalen en voor haar kinderen te zorgen. 

De tekening krijgt een mooi plekje in mijn nieuwe coachruimte. Door de tekening heen zie ik haar positiviteit, maar ook haar naïviteit; haar hang naar een fijne, mooie wereld. Ik voel dankbaarheid voor mijn eigen leven, en respect voor hoe ze het hare zo goed en zo kwaad als het ging ten goede probeerde te keren.

Ik heb nog eens geprobeerd haar te bellen, maar ze had – voor de zoveelste  keer – een ander telefoonnummer. Misschien tegen beter weten in, maar wat hoop ik dat deze mevrouw ooit nog eens in het land van haar dromen echt kan genieten van het leven.